Onopgeloste conflicten en moeilijkheden
Onopgeloste spanningen of oude emotionele wonden tussen ouders en kinderen dragen er vaak in belangrijke mate toe bij dat bezoeken minder frequent of helemaal niet meer plaatsvinden. Deze problemen uit het verleden kunnen een sterke invloed hebben op het heden en de toekomst en zijn een teken dat er dieperliggende problemen aangepakt moeten worden.
Soms is één enkele ruzie, een misverstand, genoeg om jarenlang voort te slepen en een muur op te werpen die bezoekjes tot een kwelling maakt of, erger nog, leidt tot complete vermijding. Deze problemen behoren niet tot het verleden; ze spelen bij elke familiebijeenkomst een rol. Een onderzoek gepubliceerd in het “Journal of Marriage and Family” toonde zelfs aan dat emotionele afstand vaak een veel groter obstakel vormt dan fysieke afstand. Zelfs wanneer mensen slechts enkele minuten van elkaar wonen, is het alsof onopgeloste wrok tussen twee werelden hangt.
Het is ongetwijfeld vaak moeilijk om deze diepgewortelde problemen onder ogen te zien, omdat het veel geduld, moed en een vastberaden bereidheid vergt om als eerste open te zijn. Maar dit is de enige verstandige manier om de lucht te klaren en te proberen een relatie met de ouders op te bouwen.
Eerlijke en respectvolle gesprekken kunnen helpen om een authentiekere en gezondere band te herstellen, hoewel dat makkelijker gezegd dan gedaan is.
Gebrek aan communicatie en onduidelijke verwachtingen.
Soms komt de afstand simpelweg voort uit misverstanden of een gebrek aan communicatie tussen kinderen en ouders. Ouders gaan er misschien van uit dat hun kinderen altijd welkom zijn, maar kinderen aarzelen soms over hoe vaak ze mogen bellen of langskomen.
Als deze aannames onuitgesproken blijven, ontstaat er een kloof tussen kinderen en ouders. Wat de ene partij begrijpt als “hen de ruimte geven” of rekening houden met hun tijd, interpreteert de andere partij als “Het kan ze niet schelen” of “Ze hebben geen tijd voor me.”
Onderzoek toont aan hoe belangrijk deze kleine gewoontes eigenlijk zijn.
Een onderzoek gepubliceerd in het “Journal of Family Communication” toonde aan dat de belangrijkste factor voor een hechte familieband niet de grote familiebijeenkomsten tijdens de feestdagen zijn, maar juist korte, regelmatige contacten. Denk hierbij aan korte berichtjes of telefoontjes om te vragen hoe iemands dag was. Dergelijk gedrag, vooral binnen families, toont een sterker gevoel van saamhorigheid. Daarentegen drijven families die hun verwachtingen onduidelijk communiceren vaak onbewust uit elkaar.
Gebrek aan communicatie en onduidelijke verwachtingen.
Soms komt de afstand simpelweg voort uit misverstanden of een gebrek aan communicatie tussen kinderen en ouders. Ouders gaan er misschien van uit dat hun kinderen altijd welkom zijn, maar kinderen aarzelen soms over hoe vaak ze mogen bellen of langskomen.
Als deze aannames onuitgesproken blijven, ontstaat er een kloof tussen kinderen en ouders. Wat de ene partij begrijpt als “hen de ruimte geven” of rekening houden met hun tijd, interpreteert de andere partij als “Het kan ze niet schelen” of “Ze hebben geen tijd voor me.”
Onderzoek toont aan hoe belangrijk deze kleine gewoontes eigenlijk zijn.
Een onderzoek gepubliceerd in het “Journal of Family Communication” toonde aan dat de belangrijkste factor voor een hechte familieband niet de grote familiebijeenkomsten tijdens de feestdagen zijn, maar juist korte, regelmatige contacten. Denk hierbij aan korte berichtjes of telefoontjes om te vragen hoe iemands dag was. Dergelijk gedrag, vooral binnen families, toont een sterker gevoel van saamhorigheid. Daarentegen drijven families die hun verwachtingen onduidelijk communiceren vaak onbewust uit elkaar.
