De realiteit is echter dat het moeilijk is om de afstand te overbruggen als die eenmaal is ontstaan. Uiteindelijk gaat het erom de relatie betekenisvol te maken door ervoor te zorgen dat geen van beide partijen in het ongewisse blijft over waar ze staan.
Gebrek aan emotionele steun
Wanneer ouders de gevoelens van hun kinderen tijdens hun jeugd niet erkennen, kan dat blijvende negatieve gevolgen hebben. Kinderen die werden afgewezen of het gevoel kregen dat hun gevoelens onbelangrijk waren, blijven dit vaak ook als volwassenen geloven – dat hun gevoelens er simpelweg niet toe doen. Dit maakt het voor hen extreem moeilijk om ooit hechte relaties met anderen op te bouwen. In plaats van zich open te stellen, worden ze gedwongen om mensen op afstand te houden en emotioneel afstandelijk te blijven om te overleven.
De wetenschappelijke verklaring voor dit fenomeen is vrij eenvoudig. Volgens de American Psychological Association wordt ons vermogen tot hechting als volwassenen grotendeels bepaald door de emotionele inprenting die we in onze kindertijd hebben ondergaan. Als aan deze behoeften niet werd voldaan, leidt dit meestal tot een moeilijke relatie, een gebrek aan warmte en een sluimerend wrokgevoel dat jarenlang tussen ouder en kind kan voortduren.
Als deze kinderen volwassen worden, zullen ze waarschijnlijk het contact met hun ouders verbreken of de relatie en gesprekken oppervlakkig houden. Ze doen dit niet om hun ouders pijn te doen, maar om te voorkomen dat ze zelf verder leed ondervinden.
Dit probleem is zeker te overwinnen, maar het is een proces van twee kanten dat vereist dat we terugkijken op ervaringen uit het verleden om een nieuwe ruimte te creëren waar open gesprekken welkom zijn en niet worden afgewezen.
Ouderlijk narcisme
Het opbouwen van een gezonde en evenwichtige relatie wordt een voortdurende strijd wanneer ouders hun eigen behoeften en gevoelens boven die van hun kinderen stellen.
In plaats van troost te bieden of een luisterend oor te hebben, negeren narcistische ouders vaak de gevoelens van hun kinderen of reageren ze defensief op kritiek. Dit creëert een diepe kloof tussen hen, omdat kinderen van narcistische ouders zich vaak onzichtbaar voelen gedurende hun jeugd en adolescentie en zich als volwassenen afzonderen om hun innerlijke rust te bewaren.
Wat het klinische aspect betreft, is de situatie glashelder. Onderzoek van de American Psychological Association laat zien welke schade een gebrek aan empathie van ouders kan toebrengen aan de emotionele ontwikkeling en uiteindelijk aan relaties. Kinderen die als volwassenen niet echt “gehoord” worden, vinden het moeilijk om zich veilig te voelen in de aanwezigheid van anderen.
Wanneer de bezoeken echter minder frequent worden of helemaal stoppen, is de natuurlijke reactie om het kind de schuld te geven. Wat veel ouders zich echter niet realiseren, is dat dit de relatie – of wat er nog van over is – alleen maar verder beschadigt.
Een open en onbevooroordeeld gesprek kan helpen om de redenen voor de afstand te achterhalen en zelfs een kans bieden om die afstand te overbruggen.
Kortom
, de afstand tussen ouders en kinderen is nooit toe te schrijven aan één enkele, escalerende gebeurtenis. Integendeel, ze ontwikkelt zich geleidelijk door obstakels, misverstanden en onderdrukte oude gevoelens. Wat lijkt op onverschilligheid is in werkelijkheid veel complexer en kan bijvoorbeeld voortkomen uit onuitgesproken aannames of gebeurtenissen uit het verleden die nooit openlijk zijn besproken.
Het goede nieuws is dat deze relaties ongelooflijk veerkrachtig zijn en dat de relatie tussen ouders en kinderen kan verbeteren als beide partijen bereid zijn zich in te spannen. Zelfs kleine gebaren, zoals een berichtje met ‘Ik denk aan je’ of een kort gesprek, kunnen de afstand tussen ouders en kinderen overbruggen en een gespannen relatie weer positief maken.
Deel dit artikel gerust met je familie en vrienden op Facebook.
verveelde vader
Liefde en vrede
