Het tandglazuur is het hardste weefsel in het lichaam, maar kan zichzelf niet herstellen als het beschadigd raakt door zuren, tandenknarsen of slijtage. Een nieuwe doorbraak in de tandheelkunde wil deze beperking overwinnen met behulp van een gel op basis van eiwitten die het natuurlijke mineralisatieproces nabootst. Wanneer de gel wordt aangebracht op beschadigde tanden of blootliggend dentine, fungeert deze als een microscopisch klein steunweefsel dat calcium- en fosfaationen uit speeksel aantrekt om een nieuwe gemineraliseerde laag te vormen die naadloos aansluit op de bestaande tandstructuur.
Uit laboratoriumtests met getrokken menselijke tanden bleek dat het geregenereerde glazuur binnen slechts tien dagen een hardheid en structurele integriteit bereikte die bijna identiek was aan die van natuurlijk glazuur. De behandelde oppervlakken waren bestand tegen gesimuleerd poetsen en blootstelling aan zuur, en presteerden even goed – of zelfs beter – dan het oorspronkelijke weefsel. Hoewel onderzoekers opmerken dat de nieuw gevormde lagen momenteel dunner zijn dan het oorspronkelijke glazuur en verder klinisch onderzoek nodig is om de duurzaamheid op lange termijn te bevestigen, vertegenwoordigt deze technologie een belangrijke verschuiving van het simpelweg repareren van gaatjes naar het actief herstellen van de natuurlijke afweermechanismen van de tand.
Bron: Dogan, S., Fong, H., Yucesoy, DT, Gungormus, M., Karimizadehtouriz, M., & Sarikaya, M. Biomimetische tandreparatie: Amelogenine-afgeleide peptiden laten glazuur en dentine-achtig mineraal teruggroeien . ACS Biomaterials Science & Engineering.
